jueves, 1 de abril de 2010

¡VAMOS AL COLE!

Hola chicos. Perdón por ser tan tardones a la hora de contar mis anécdotas,pero es que no paramos. Bueno, ya casi se me ha olvidado lo que sentí el primer día que fui a la Haurreskola. Fue el 22 de Diciembre (cumple de ama) del pasado año. Aquel día tuvo como objetivo ver mi "gela" y sobre todo,y más importante, conocer a dos de mis andereños (Arantza e Ibone).

Como los mayores no hacían más que hablar, yo aproveché para jugar un rato.



Después de las vacaciones de navidad fue cuando realmente empezó el período de adaptación. La verdad es que yo estoy encantada con esto de ir a la guarde, escuchar canciones y cómo no, jugar con mis amiguitos. Inés y Bego son las andereños con las que más tiempo paso. Ellas dicen que se me nota un montón cuándo estoy malita, porque no estoy tan alegre. Comentan que soy una neskato muy buena, pero que me chifla coger los chupetes y cadenas de los demás,...
Y sí que he cogido catarros y esas cosas ... Pero a pesar de eso, ¡merece la pena!

domingo, 31 de enero de 2010

OLENTZERO JOAN ZAIGU ...

URTE BERRI ON guztioi!! Bai, Olentzero bere etxera bueltatu da lan handia egin eta gero. Merezi zuen deskantsatzeak. Etxebarritik ere pasatu zen eta nik kontatuko dizuet zelan bizi nituen NIRE LEHENENGO GABONAK.

Todo empezó el día de Santo Tomás: Aita, ama y yo bajamos a Bilbao a "oler y saborear" el ambientillo que había por el Casco Viejo y el Arenal. Por cierto, muy agradable. Amatxu ya llevaba la idea de comprarme un vestido de baserritarra (o aldeanita), y después de mucho dudar, se decidió por uno muy bonito. Enseguida lo veréis en las fotos.
Esa noche mis aitas se hicieron para cenar talo, chorizo, urdi o panceta y unos huevitos fritos. La verdad es que todo aquello desprendía un olor increíble, pero no lo probé. Yo, cereales.



El 24 (Nochebuena) mis primos, Naia y Yelco, y yo hicimos el recorrido con el Olentzero desde San Antonio hasta Etxebarri, pero yo no me pude quedar a saludarle porque tenía que comer. A ellos les regaló un libro a cada uno. Después por la noche, cenamos en casa de Amama Pili y me lo pasé muy bien. Me costó un poquito más de lo normal dormirme, pero es que yo también quería estar de fiesta.



Los días fueron pasando y los regalos fueron llegando. El Tito Juan estaba muy ilusionado, ya que el Olentzero le había dejado en su casa. En la siguiente foto podéis verme abriéndolo y a él mirándome atentamente. Yo me lo pasé bomba rompiendo papeles, pero creo que Juan también de verme tan contenta.



Que qué me regaló. Pues aparte de una buena "inyección" monetaria, un mini Chewaka.
Para los que no sois muy "freakies" y no lo conocéis:



Para terminar, deciros que mis primeras navidades estuvieron muy bien con los amigos, la familia y los regalitos.

lunes, 14 de diciembre de 2009

CUÑAAAAOOO!!!!!!


¡Hola de nuevo!
Ya puedo decir que he entrado en el mundo de los mayores. Me ha empezado a salir mi primer diente, así que dentro de poco podré decir: CUÑAAAOOO!!
Os contaré la historia: mis aitas dicen que llevo desde los 3 meses babeando y chupándome las manos. La gente se preguntaba que cuándo me saldría el primer diente, y sí, ese día fue el 8 de diciembre. Abajo me podéis ver saboreando una rica galletita.
La verdad es que no les he dado nada de guerra a los jefes. Sólo dormí un poquito raro la semana anterior(*).

Os preguntaréis entonces que cómo se enteraron ellos. Fue muy sencillo: a amatxu le pareció ver un puntito blanco en la encía. Primeramente pensó que estaría empezando a salir el diente, pero luego dudó (serían sus imaginaciones). Finalmente, salió de dudas por el método más práctico; metió la mano y tocó la encía. "Tate" dijo ella, "esto pincha".
Casualmente, al día siguiente me hacían las fotos para sacarme el D. N.I.;la habréis visto al principio de esta entrada, aunque siento mucho que todavía no podáis comprobar con vuestros propios ojos lo que os he contado anteriormente. Todo llegará.
Un beso!!

Nota:
Dormir raro = despertarse varias veces sin llorar, que te pongan el chupete y a seguir durmiendo






¡CUÁNTOS CAMBIOS!


Pues sí, pues sí. Todo empezó el 24 de Octubre. Ese día (por fin) bajamos a Bilbao y, según me desperté de mi minisiesta mañanera, entramos a la farmacia donde se me presentó un chico llamado David. Tendría la edad de mis aitas aprox. Me dijo que me iba a poner los pendientes pero que estuviera tranquila. Tras esto, mis aitas eligieron unas bolitas muy monas.
¡Ay! Con el primer agujero lloré un poquito solo. Pero, ¡oh! según me calmé, "¡pumba!", el segundo. Estuve algo disgustada mientras amatxu pagaba. Aitatxu me llevó en brazos y me dio unos pocos mimitos. Pero no fue para tanto, pues al salir de la farmacia, ya no lloraba.
Arriba podéis ver una foto que certifica lo dicho anteriormente (problemilla: no se me ven los pendientes, pero los tengo):

Otro cambio importante en mi corta vida ha sido empezar a comer frutas, primero, y verduritas (añadiéndoles carne, pavo o pollo) después. Es que los bibes ya eran un poco monotema. Según dice la gente que me conoce, soy una máquina, ya que no hago ascos a nada.






Por cierto, ¿a que nos os imaginábais al Tito Juan dándome un bibe? ¡Pues aquí está la primicia! Quién lo iba a decir, ¿eh? Si es que soy su niña favorita.
Casualmente, ese mismo día nació un ratito después mi amiga Izaro. ¡A ver si os la presento!


No sé si estoy aburriéndoos, pero todavía me falta algo de contaros. Pues nada, que también he probado lo que es ir a una piscina. Que qué hago allí, simplemente jugar con mis aitas y relajarnos. Tras esto, una duchita, pijamita y a casa rápidamente. Después, la cenita y a dormir como una marquesa.




Como véis, me había pasado mis primeros 4 meses más tranquilita, pero parece que empieza el movimiento y el experimentar/probar cosas nuevas.


jueves, 22 de octubre de 2009

MI PRIMER VIAJE EN AVIÓN


¡Hola de nuevo! Os estaréis preguntando si acaso soy Willy Fogg o de la familia, pero no. Es lo que tiene estrenar un blog en verano. Además, por lo poco que conozco a mi amatxu, sólo le hace falta que le propongan ir por ahí, para que esté haciendo listas de qué cosas llevar y se ponga a preparar la maleta con mil "porsiacasos". Asi que creo que más bien es buena suerte, haber disfrutado de mi primer viaje en avión justo al día siguiente de cumplir 4 mesecitos. Sí, sí, el día de San Miguel, santo de mi aitite y de mi tío, nos fuimos a Fuerteventura.
En la foto de arriba me podéis ver en el avión de ida con aitatxu.
Que qué hicimos en Fuerteventura; pues nada vida relajadita como los "jubiletas": tempranito a la playa, comer pronto, siesta, playa de nuevo, cena y dormir; y así todos los días (o casi). Creo que a mi aita sí que le han venido bien ese tipo de vacaciones.

Por cierto, las playas de Jandía muy chulas y como era octubre, con muy poquita gente. Lo de que hace viento en la isla debe ser en verano, porque ahora se estaba de madre. Y no os preocupéis, que no hemos estado torrándonos al sol, porque siempre llevábamos el igloo de Quéchua (¡qué invento, 2 segundos y listo!, ahora para recogerlo, ya se tarda un poco más, si no que se lo pregunten a mi aita).

Para acabar, os voy a enseñar una de las fotos en el avión de vuelta. Mis aitas dicen que parezco una marquesita, no sé por qué. A mi me parece que parezco más una pasajera del vuelo 815 de Oceanic (!toma guiño friki que acabo de meter, tito Juan!)

DE CASA RURAL



Hace algo más de un mes disfruté de mi primera salida de "casa rural" (en Santotís-Cantabria). También era la primera vez que la familia de mi aita se juntaba de fin de semana. La verdad es que nos lo pasamos muy bien. La casa ("La Basna") estaba nuevita y además no le faltaba ningún detalle. El pueblito estaba un tanto apartado del mundanal ruido, pero parece ser que éso era lo que buscaban mis aitas.

Yo os puedo decir que dormí como siempre de bien; en la cunita que allí había y aunque al principio hacía fresquito, al final se puso la calefacción y así estuvimos más a gustito.
En la foto estoy con mi tía Laura y mi primo Xabier. Los dos se portaron muy bien. Laura disfrutó con la música y el dvd, y Xabier, con los dardos y el parchís. A todos les oía decir que qué rica estaba toda la comida, pero yo me tuve que conformar con la tetita de amatxu y los biberones. Bueno, no importa, todo llegará el día menos pensado.

Creo que a los mayores les gustó mucho el mini montaje (fotillos con música) que preparé con ayuda de mi amatxu. ¡La "abuelita" (así le llamo a una de mis bisabuelas) lo vio tantas veces, qué casi lo gasta!
Pues eso, que si tenéis ganas de desconectar un poquillo y estar de una forma más intensa con familia o amigos, os recomiendo que vayáis de casa rural.